Rozdział 3

- Nie uderzyłeś się też w nos? – przypomniałam sobie, gdy z Harrym szliśmy na czwartą lekcję.

- Taa. – odpowiedział od niechcenia.

- Nie powinieneś był zostać? Co jeśli jest złamany czy coś? – zmartwiłam się.

Harry wyszczerzył zęby w uśmiechu, a jego dołeczki w policzkach się ukazały.

- Wszystko w porządku, Katy. – zapewnił mnie.

Wciąż miałam wątpliwości, więc zatrzymałam go, nachylając się w kierunku jego twarzy, badając jego nos.

To dobra rzecz, że planowałam iść w kierunku medycyny. Szkoła, do której uczęszczałam miała programy dla uczniów zmierzających w stronę takiej kariery, więc wiedziałam kilka rzeczy o ludzkim ciele.

- Skończyłaś? – Harry powiedział, patrząc na sufit.

- Taa. – odpowiedziałam.

To niesamowite jak szybko jego nos przestał krwawić w gabinecie pielęgniarki.

Razem z chłopakiem kontynuowałam podróż.

- Za tobą. – powiedział otwierając drzwi z klasy.

Oczy wszystkich były na nas.

- Usprawiedliwienie ? – nauczycielka podniosła brew.

- Cholera, ale gówno. – mruknęłam pod nosem.

- Wróćcie i weźcie je, skądkolwiek przyszliście. – westchnęła.

Odwróciłam się w kierunku drzwi, ale Harry mnie zatrzymał.

- Byliśmy tylko u pielęgniarki. – powiedział.

- Nie ma znaczenia, gdzie byliście. Ja wciąż potrzebuję usprawiedliwienia. – kobieta zaczynała być zirytowana.

Przejechałam wzrokiem po tabliczce przyczepionej do jej koszuli i zobaczyłam „Pani Williams” napisane ledwo czytelną czcionką.

- Przepraszamy panno Williams, wrócimy i dostaniemy usprawiedliwienie. – powiedziałam ze spokojem.

Kobieta po prostu odwróciła się do nas plecami i kontynuowała to, o czymkolwiek mówiła.

- Mogłem powiedzieć, że ma ból dupy. – Harry fuknął.

Zaśmiałam się.

Wydaje mi się, że zawsze śmiałam się z dosłownie wszystkiego. Zawsze odnajdowałam coś śmiesznego, we wszystkim, niekoniecznie śmiesznym. Oczywiście, cokolwiek to było właściwego do śmiania się.

- Co w tym takiego zabawnego? – wyszczerzył się.

- To, co powiedziałeś. – odpowiedziałam.

- To nie było zabawne. – wbrew temu, co powiedział, wciąż się uśmiechał, a jego inteligentne oczy obserwowały mnie.

- Oh wiesz, dla mnie, było. – wyznałam.

Harry zachichotał i złapał mnie za rękę, obserwując ją. Po chwili odwrócił ją na drugą stronę, a ja natychmiast wyrwałam ją i naciągnęłam rękaw tak, żeby nic nie zobaczył.

Chłopak zauważył moją nagłą reakcję.

Ponownie, delikatnie chwycił moją dłoń i jeszcze raz odwrócił ją na drugą stronę, podciągając chwilę wcześniej opuszczony przeze mnie rękaw.

Harry się zatrzymał.

Jego oczy ani na chwilę nie opuszczały mojego nadgarstka. Jego wolna ręka jeździła przez blizny, które zaczynały już pomału znikać. Spojrzał z góry na mnie, a jego oczy wypełnione były zmartwieniem i smutkiem.

- Co...

- To nic nie jest. – ucięłam i wyrwałam moją rękę z dala od niego.

Nie chciałam, by ktokolwiek znał powody tych ran, które sobie zrobiłam. Nie chciałam by ktokolwiek je znał, ponieważ to jest coś o mnie, co trzymam w ukryciu i zatrzymuję tylko dla siebie.

Na całe szczęście, nie krzywdziłam się w jakikolwiek sposób, przez ostatni miesiąc, w którym zauważyłam postęp.

Próbowałam zostać silna i myśleć o sobie pozytywnie. Powoli zaczynałam akceptować fakt, że jestem kim jestem i nie mogę tego zmienić. Choćbym nawet czuła się jakbym była samotna i przez nikogo zrozumiana, zawsze jest ktoś, kto czuje się w dokładnie ten sam sposób co ja, i wie, jak mnie pocieszyć, ponieważ wiem, że nie jestem sama, mimo wszystko. Ja po prostu nie miałam jeszcze okazji spotkać osoby, która czułaby się w taki sposób, jak ja, ale wciąż, gdzieś tam jest. Życzę jej jak najlepiej.

- Katy. – głęboki głos Harrego powoli przemówił.

- Ja naprawdę nie chcę o tym rozmawiać… Proszę. – powiedziałam.

Harry westchnął i zaczęliśmy ponownie iść. Niedługo potem, dostaliśmy usprawiedliwienie od pielęgniarki i daliśmy je pannie Williams i zajęliśmy miejsca w środku klasy.

- Więc zasadniczo, wszystko co musicie zrobić, to skupić się i wykonać pracę domową  i to wszystko. – panna Williams wyłożyła.

Dałam moją głowę na dół i zaczęłam zamykać oczy, podczas gdy ona zaczęła gderać i mówić o jej córce, która żyła w Ohio, co szczerze, mnie nie obchodzi.

- Więc teraz, ona żyje w Ohio z jej trzecim mężem, prawdopodobnie będąc  nieszczęśliwa, ponieważ ona zawsze do mnie dzwoni i mówi, że tęskni za tutejszym miejscem. – kontynuowała.

- Nikogo to kurwa nie obchodzi. – szepnęłam do siebie.

Harry i dziewczyna siedząca obok mnie, się zaśmiali. Chyba powiedziałam to głośniej niż myślałam.

Kiedy zadzwonił dzwonek, panna Williams wciąż mówiła o jej córce i dosłownie wszyscy rzucili się do drzwi.

Szybko poszłam w kierunku mojej szafki, która była na końcu korytarza.

- Nie sądzę, że mógłbym wytrzymać drugi raz to samo. – powiedział Harry, gdy ukazał się koło mnie.

Obróciłam się tam, skąd pochodzić głos. Nasze twarze były zbyt blisko. Nie zdawałam sobie sprawy, jak niedaleko od siebie byliśmy. Nieznacznie się poruszyłam.

- Mogę cię o coś zapytać? – powiedziałam idąc przez zatłoczony korytarz.

- Oczywiście. – odpowiedział chowając swoje olbrzymie ręce do kieszeni.

- Dlaczego jesteś taki miły? Byłeś kompletnym dupkiem jeszcze dzisiaj rano. – przypomniałam mu.

- Wiesz, tak naprawdę nie wiem. Chyba czuję się źle, że Josh cię oszukiwał. – przyznał się.

- Oh. – powiedziałam.

- Taa. – odpowiedział.

Poczułam się lekko zraniona, że jedynym powodem jego zachowania było to, że się nade mną litował. Nic innego.

- Nie miałem tego na myśli Kat-

- Wiem, co miałeś. – przerwałam, uśmiechając się po przeszkodzeniu Harremu ujrzenia mojej reakcji na jego słowa.

Kontynuowałam marsz, docierając do celu.

Lekko stanęłam na palcach, by mieć lepszy dostęp do zamka mojej szafki.

Nienawidziłam tego, że byłam tak niska.

Harry stał za mną.

- Chcesz opuścić tą lekcję? – zapytał.

Zwróciłam głowę w jego kierunku, gdy otwierałam szafkę.

- Jesteś szalony? – zaśmiałam się.

- Nie. – uśmiechnął się.

- Więc.. Nie, nie chce. Mój tata mnie zabije jeśli się dowie co zrobiłam. – powiedziałam wybierając zeszyt na następną lekcję. Plastykę.

- Martwisz się zbyt dużo. – Harry skomentował.

- Nie, po prostu wiem, co jest dobre, a co złe i rozumiem jakie mogą być konsekwencje złego wyboru. – wyrecytowałam.

- Jesteś do bani. – Harry powiedział i zamknął drzwi mojej szafki.

- Taa, okej. – przewróciłam oczami.

- Hej Harry. – grupa dziewczyn pomachała, gdy szły obok nas.

- Witam panie. – Harry odmachał.

- Czy to są dziewczyny, które wzywasz, gdy jesteś napalony? – zaśmiałam się do siebie.

- Nie. – Harry surowo powiedział.

- Harry! – Julia się wydarła, idąc w stronę Harrego, garnąc go do uścisku.

Harry się prawie wywrócił od jej nagłego ataku.

Julia wiedziała, jak flirtować z facetami, szczególnie Harrym. Nie obchodziło jej, co ludzie o niej myślą. Była odważna i zawsze dostawała to, czego chciała. Coś, czego zawsze jej zazdrościłam, to jej zuchwałość i pewność siebie. Szkoda, że używała ich w tak zdzirowaty sposób.

Julia nagle przycisnęła swoje usta do ust Harrego, który chwycił ją za nadgarstek. Oni dosłownie robili przedstawienie na środku korytarza, które każdy widział.

Harry otworzył swoje wcześniej zamknięte oczy i nawiązał ze mną kontakt wzrokowy, podczas całowania Julii.

- Wow. – szepnęłam do siebie.

Odeszłam stamtąd śmiejąc się.

To gówno naprawdę się dzieje.

Skarciłam siebie za rozwijanie się moich uczuć do Harrego. Szczególnie w dzień mojego zerwania jednorocznej znajomości!

- Hej. – Phoebe się ze mną przywitała przy wejściu do klasy plastycznej.

- Hejka. – odpowiedziałam.

- Dostrzegłam zdziczałe zwierzęta. – wskazała na coś.

Oczywiście. Mówiła o Harrym i Julii.

- Taa. – powiedziałam i weszłam do klasy.

- Nie mogę uwierzyć, że go dzisiaj pocałowałaś. – powiedziałam cicho, pamiętając jej śmiałą akcję z Harrym, we wcześniejszej porze tego dnia.

- Wiem! – Phoebe uderzyła się w twarz.

- Jesteś dziwką. – zażartowałam.

Phoebe uderzyła mnie w ramie, co spowodowało tylko mój śmiech.

- Zajmijcie miejsca gdziekolwiek tylko chcecie! – nauczyciel plastyki poinstruował.

Pan Drew.

Był jednym z najbardziej lubianych przez uczniów nauczycieli. Wiedział, jak prowadzić aktywnie lekcje. Trudno było dostać się do jego klasy, odkąd zbyt wielu uczniów chciało uczęszczać na jego zajęcia. Tylko ci z najlepszymi stopniami mogli zostać dodani do tej klasy.

Phoebe i ja, zajęłyśmy miejsce z boku klasy.

Każda ławka miała kartkę „Cześć, moje imię to _____” .

Gdy wszystkie miejsca były zajęte, pan Drew zaczął mówić.

- No dobra, nie zamierzam tłumaczyć zasad, ponieważ jesteście w ostatniej klasie i powinniście wiedzieć co robić, a czego nie robić. Dodatkowo, jestem pewien, że przypominanie tych samych zasad przez 6 godzin staje się irytujące. – powiedział.

- Więc, zaczynamy po prostu zabawe. – klasnął w ręce.

Cała klasa westchnęła w uldze.

- Jak możecie zauważyć, na waszych ławkach są puste etykiety na imię. Chcę, abyście napisali na nich jak chcecie być nazywani przez resztę roku w tej klasie. – powiedział.

- Dla przykładu. – podniósł głos.

- Moja etykieta z imieniem mówi „Drew”, więc po prostu nazywajcie mnie Drew. – powiedział.

Wszyscy wzięli swoje przyrządy do pisania i napisali swoje imię lub przezwisko.

Phoebe zapisała się Phoebs.

Ja po prostu napisałam swoje imię.

- Teraz, mam zamiar rozdać puste, białe kartki papieru. – pan Drew – Drew powiedział.

- Chcę, żebyście narysowali coś lub kogoś, co sprawiło, że byliście dzisiaj szaleni czy wściekli. – poinstruował.

Tak wiele myśli przeleciało przez moją głowę.

Jedną, która się odznaczyła była ta o Joshu. I było ich więcej.

- Nie musicie rysować mega profesjonalnego arcydzieła, zwykły kształt jest okej. Naprawde, nie obchodzi mnie to. – westchnął Drew.

Narysowałam Josha.

Próbowałam odzwierciedlić jego włosy czy ich odcień.

- Odłóżcie przybory. – Drew powiedział.

Wszystkie odkładane narzędzia zrobiły duży hałas, dopóki wszyscy nie mieli swoich zestawów na stolikach.

- To jest sposób, którego lubię używać, by wypuścić z siebie całą złość. Rysuję to, co sprawiło moją wściekłość czy irytację. – wyjaśnił.

- To jest strategia lub metoda, jakkolwiek chcecie to nazywać, która pozwala uwolnić waszą złość w kierunku innych ludzi, bez napaści na nich. – dodał.

Miał rację. Zdałam sobie sprawę, że już nie byłam tak zdenerwowana jak wcześniej. Chyba ten sposób działa.

Skinęłam głową, zgadzając się z nauczycielem.

Cała klasa wyszła, i szczerze, cieszyłam się, że w niej byłam, nie tylko dlatego, że byli w niej zabawni ludzie, ale również, że miałam tak zabawnego nauczyciela.

***

proszę, jeśli szanujecie czas, który poświęciłam na tłumaczenie tego rozdziału, to skomentujcie to.

 będę naprawdę wdzieczna za każdy komentarz, choćby kropkę.

snołi x

***